Szymon Jobkiewicz ·

Badania nad inhalacją wodorem u ludzi – H₂, H₂/O₂ i protokoły kliniczne

Badania nad inhalacją wodorem H₂ i H₂/O₂ u ludzi – protokoły kliniczne

Szybka odpowiedź: Inhalacja wodorem była badana u ludzi w różnych protokołach: jako H₂ w powietrzu, wodór podawany przez kaniulę oraz mieszanina H₂/O₂. Badania różnią się stężeniem, przepływem, czasem inhalacji, badaną grupą i sposobem podania. Dlatego wyników jednego protokołu nie należy automatycznie przenosić na inny.

Badania nad wodorem molekularnym obejmują już badania z udziałem ludzi, w tym badania randomizowane i kontrolowane placebo. Literatura pozostaje jednak bardzo zróżnicowana: stosowano inne stężenia H₂, przepływy, mieszaniny gazów i czasy inhalacji.

Określenie „inhalacja wodorem" nie opisuje jednego, standardowego protokołu. Dlatego w tym artykule skupiamy się przede wszystkim na tym, jak wodór był podawany, a nie tylko na wynikach opisanych przez autorów.

Jak czytać badania nad inhalacją wodoru?

Przy porównywaniu publikacji trzeba zwrócić uwagę na: rodzaj gazu, stężenie lub przepływ H₂, sposób podania, czas jednej inhalacji, długość całego protokołu, badaną grupę oraz konstrukcję badania.

Dopiero zestawienie tych parametrów pozwala ocenić, czy dwa badania rzeczywiście dotyczą podobnej ekspozycji na wodór.

Jak czytać badanie nad inhalacją H₂ – rodzaj gazu, stężenie/przepływ, sposób podania, czas, uczestnicy i projekt badania

Wybrane badania nad inhalacją wodoru u ludzi

Poniższa tabela nie jest listą wszystkich publikacji dotyczących wodoru molekularnego. Zawiera wybrane badania na ludziach, które dobrze pokazują różnorodność stosowanych protokołów inhalacyjnych.

RokBadanieUczestnicyGaz / sposób podaniaProtokółProjektCo oceniano
2019Javorac i wsp.20 zdrowych młodych dorosłych4% H₂; placebo: powietrze20 min/dzień przez 7 dnirandomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo; ci sami uczestnicy kolejno w obu wariantachwydolność fizyczną i wybrane markery
2021Cole i wsp.8 zdrowych dorosłych2,4% H₂ w powietrzu medycznym; HFNC, 15 l/min całkowitego gazu24, 48 lub 72 hprospektywne, jednoramienne badanie bezpieczeństwatolerancję, parametry życiowe, płuca, EKG, badania neurologiczne i laboratoryjne
2021Zheng i wsp.wieloośrodkowe badanie kliniczneH₂/O₂ porównane z tlenemdo 7 dnirandomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowaneobjawy oddechowe, parametry czynnościowe i bezpieczeństwo w określonej populacji
2022Liu i wsp.60 uczestników, 50–70 lat66% H₂ / 33% O₂; placebo: powietrze4 h/dzień przez 2 tygodnierandomizowane, kontrolowane placebociśnienie tętnicze i wybrane parametry hormonalne
2022Tao i wsp.43 uczestników w końcowej analizie66% H₂ / 33% O₂, 3 l/min; placebo: powietrze 3 l/min1 h/dzień przez 13 tygodnirandomizowane, kontrolowane placeboparametry metaboliczne i zawartość tłuszczu w wątrobie w określonej populacji
2023Rahman i wsp.54 osoby włączoneinhalacja H₂4 tygodnieprospektywne, otwarte, jednoramiennewybrane markery laboratoryjne
2024Chair i wsp.37 uczestnikówinhalacja H₂pojedyncza interwencja; pomiar po i po 24 hrandomizowane, kontrolowanepoziom reaktywnych form tlenu we krwi
2025Grepl i wsp.20 aktywnych fizycznie kobietH₂ 300 ml/min przez kaniulę; placebo: powietrze60 minrandomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo; ci sami uczestnicy kolejno w obu wariantachmetabolizm spoczynkowy i parametry oddechowe
2025badanie H₂/O₂ dotyczące snu66 uczestnikówH₂/O₂ przez kaniulę nosową7 dnirandomizowane, pojedynczo zaślepione, kontrolowaneparametry snu i kwestionariusze samopoczucia
2026Grepl i wsp.20 aktywnych fizycznie kobietinhalacja H₂; placebo: powietrze60 minrandomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo; ci sami uczestnicy kolejno w obu wariantachsaturację i autonomiczną regulację pracy serca
Wybrane badania nad inhalacją wodorem u ludzi w latach 2019–2026 – różne protokoły i badane parametry

Ważne: liczby uczestników mogą w publikacjach oznaczać osoby zrekrutowane, przydzielone do grup albo uwzględnione w końcowej analizie. Nie należy porównywać samej liczebności bez sprawdzenia metodologii.

Informacja o finansowaniu i konfliktach interesów

Przy interpretacji badań warto sprawdzać także finansowanie i deklaracje autorów. Przykładowo badanie H₂/O₂ dotyczące snu z 2025 roku było finansowane przez producenta urządzenia wykorzystanego w badaniu; zgodnie z deklaracją w publikacji sponsor uczestniczył również w analizie danych, interpretacji wyników i przygotowaniu manuskryptu. Taka informacja nie unieważnia wyników badania, ale jest istotnym elementem ich oceny.

Czy wszystkie te badania dotyczą tego samego rodzaju inhalacji?

Nie. W części badań H₂ stanowił niewielki procent przygotowanej mieszaniny oddechowej. Cole i wsp. zastosowali 2,4% H₂ w powietrzu medycznym przy całkowitym przepływie 15 l/min.

W innych badaniach wykorzystywano mieszaninę wodoru i tlenu w proporcji około 2:1. Liu i wsp. oraz Tao i wsp. stosowali mieszaninę opisywaną jako około 66% H₂ i 33% O₂.

Grepl i wsp. zastosowali natomiast 300 ml H₂/min przez zwykłą kaniulę nosową, a wodór mieszał się z powietrzem pobieranym podczas oddychania.

Te sytuacje nie są równoważne.

Trzy różne protokoły inhalacji wodoru – H₂ w mieszaninie gazowej, H₂ przez kaniulę i H₂/O₂ w proporcji 2:1

Stężenie H₂ i przepływ H₂ to nie to samo

Stężenie H₂, np. 2,4% lub 4%, opisuje udział wodoru w przygotowanej mieszaninie. Przepływ H₂, np. 300 ml/min, opisuje ilość wodoru dostarczaną przez urządzenie w jednostce czasu.

Przy otwartej kaniuli sam przepływ nie mówi jeszcze, jaki udział wodoru znajdzie się w całym wdechu. Rzeczywisty udział wodoru we wdychanej mieszaninie opisuje FiH₂ i zależy m.in. od przepływu H₂, ilości wdychanego powietrza, sposobu oddychania i sposobu podania gazu.

Więcej: Ile wodoru naprawdę wdychamy podczas inhalacji? FiH₂, przepływ i stężenie H₂.

Co pokazuje badanie Cole i wsp. z 2021 roku?

Cole i wsp. przeprowadzili badanie bezpieczeństwa z udziałem 8 zdrowych dorosłych. Uczestnicy otrzymywali 2,4% H₂ w powietrzu medycznym przez kaniulę wysokoprzepływową przy całkowitym przepływie 15 l/min przez 24, 48 albo 72 godziny.

Monitorowano m.in. parametry życiowe, czynność płuc, EKG, badanie neurologiczne i wyniki laboratoryjne. W tej małej grupie nie odnotowano klinicznie istotnych działań niepożądanych przypisanych inhalacji H₂.

Nie potwierdza to bezpieczeństwa wszystkich sposobów inhalacji wodorem – było to małe badanie konkretnego stężenia i sposobu podania.

PubMed – Cole et al. 2021

Co pokazują badania z mieszaniną H₂/O₂?

Mieszanina H₂/O₂ była badana u ludzi, w tym w badaniach randomizowanych.

Liu i wsp. 2022 – 60 uczestników

Do badania włączono 60 osób w wieku 50–70 lat spełniających kryteria dotyczące nadciśnienia. Uczestników przydzielono do inhalacji powietrza albo mieszaniny około 66% H₂ / 33% O₂. Inhalacja trwała 4 godziny dziennie przez 2 tygodnie.

Badanie pokazuje, że istnieją protokoły wykorzystujące wielogodzinną, powtarzaną inhalację H₂/O₂. Wyników nie należy jednak przenosić na zdrowych użytkowników ani na inne przepływy i czasy inhalacji.

Pełny tekst – Liu et al. 2022

Tao i wsp. 2022 – 13 tygodni

Tao i wsp. porównywali mieszaninę 66% H₂ / 33% O₂ przy przepływie 3 l/min z powietrzem podawanym z takim samym przepływem. Interwencja trwała 1 godzinę dziennie przez 13 tygodni. Końcowa analiza obejmowała 43 uczestników.

To przykład dłuższego protokołu, ale nadal nie jest to badanie wieloletniego, codziennego stosowania H₂/O₂ przez zdrowych użytkowników.

PubMed – Tao et al. 2022

Co pokazują badania u zdrowych osób?

Javorac i wsp. 2019 – 4% H₂ przez 7 dni

W pilotażowym badaniu 20 młodych dorosłych otrzymywało 4% H₂ albo powietrze przez 20 minut dziennie przez 7 dni. Ci sami uczestnicy korzystali kolejno z obu wariantów, z przerwą pomiędzy nimi.

PubMed – Javorac et al. 2019

Grepl i wsp. 2025 – 300 ml/min H₂ przez 60 minut

W badaniu uczestniczyło 20 aktywnych fizycznie kobiet. Każda odbyła sesję z H₂ oraz sesję kontrolną z powietrzem. Wodór podawano przez kaniulę nosową z przepływem 300 ml/min przez 60 minut. Autorzy analizowali metabolizm spoczynkowy i parametry oddechowe.

PubMed – Grepl et al. 2025

Grepl i wsp. 2026 – saturacja i regulacja pracy serca

W kolejnej publikacji dotyczącej 60-minutowej inhalacji H₂ u 20 aktywnych fizycznie kobiet średnia saturacja była nieznacznie niższa podczas inhalacji H₂ niż w warunkach kontrolnych (95,9% vs 96,7%). Różnica była statystycznie istotna, ale autorzy uznali ją za klinicznie nieistotną. Nie stwierdzili istotnych zmian analizowanych parametrów autonomicznej regulacji pracy serca.

PubMed – Grepl et al. 2026

Czy gaz Browna (HHO) był badany klinicznie?

Tak. Mieszaniny H₂/O₂ w proporcji około 2:1 były stosowane w badaniach klinicznych na ludziach, w tym w badaniach randomizowanych i kontrolowanych.

Nie oznacza to jednak, że wszystkie generatory wytwarzające H₂/O₂ zostały klinicznie przebadane. Publikacja dotyczy określonej mieszaniny, sposobu podania, czasu i badanej populacji.

Więcej: Czysty wodór czy gaz Browna (HHO)? Co mówią badania?.

Czy można porównać 300 ml/min H₂ z 66% H₂?

Nie bezpośrednio. 300 ml/min opisuje ilość wodoru dostarczaną w czasie, a 66% H₂ udział wodoru w określonej mieszaninie.

Do rzetelnego porównania potrzebne są m.in. całkowity przepływ, sposób podania oraz ilość powietrza dobieranego podczas oddychania.

A co z tlenem w badaniach H₂/O₂?

Przy proporcji przepływów H₂:O₂ około 2:1 na strumień O₂ przypada około jedna trzecia całkowitego przepływu obu gazów. Nie oznacza to jednak, że FiO₂ użytkownika wynosi 33,3%. Przy otwartej kaniuli gazy mieszają się z powietrzem atmosferycznym.

Proporcja przepływów H₂:O₂ ≠ czystość O₂ ≠ FiO₂ użytkownika.

Więcej: Czy dodatkowy tlen podczas inhalacji H₂ jest szkodliwy? FiO₂, hiperoksja i fakty.

Czy badania pozwalają wskazać jedną optymalną dawkę H₂?

Nie. Dotychczasowe badania stosowały bardzo różne protokoły: od krótkich sesji po wielogodzinną ekspozycję, z różnym stężeniem, przepływem i sposobem podania.

Nie ma jednego potwierdzonego przelicznika „X ml/min przez Y minut = optymalna dawka dla każdego".

Czy więcej wodoru oznacza lepszy efekt?

Na podstawie obecnych badań nie można przyjąć takiej zasady. Większy przepływ może zwiększać ilość H₂ dostępną podczas wdechu, ale literatura nie pozwala sprowadzić odpowiedzi biologicznej do reguły „im więcej, tym lepiej".

Brakuje dużych badań typu dose-response pozwalających ustalić jeden optymalny zakres dla wszystkich zastosowań.

Jak mocne są obecnie dowody naukowe?

Przegląd Johnsen, Hiorth i Klaveness z 2023 roku zidentyfikował 81 badań klinicznych i 64 publikacje dotyczące badań na ludziach obejmujące różne sposoby podawania wodoru, nie tylko inhalację.

Nie oznacza to równie mocnych dowodów dla każdego zastosowania. Typowe ograniczenia to małe grupy, różne sposoby podawania H₂, różny czas interwencji i populacje, niewiele bezpośrednich porównań protokołów oraz ograniczone dane dotyczące wieloletniego stosowania.

Nowszy przegląd inhalacji H₂ również wskazuje na małe liczebności prób, różnice metodologiczne i brak standaryzacji systemów podawania.

PubMed – Johnsen et al. 2023 · PubMed – przegląd inhalacji H₂, 2026

Dlaczego nie można przypisać wyników badania konkretnemu generatorowi?

Badanie kliniczne dotyczy konkretnego protokołu, a nie całej kategorii urządzeń.

Jeżeli publikacja opisuje 300 ml/min H₂ przez 60 minut, nie oznacza to, że urządzenie wytwarzające 600, 1200 czy 2000 ml/min H₂ wywoła proporcjonalnie większy efekt. Tak samo badanie mieszaniny 66% H₂ / 33% O₂ przy określonym przepływie nie potwierdza działania każdego generatora H₂/O₂.

Najważniejsze wnioski

Badania na ludziach pokazują, że inhalacja wodoru jest przedmiotem badań klinicznych, a nie wyłącznie eksperymentów laboratoryjnych i badań na zwierzętach.

Nie istnieje jednak jeden uniwersalny „protokół inhalacji wodorem". Stosowano niskoprocentowe mieszaniny H₂ w powietrzu, określony przepływ H₂ przez kaniulę oraz mieszaniny H₂/O₂.

Dlatego trzeba porównywać rodzaj gazu, stężenie lub przepływ H₂, całkowity przepływ, sposób podania, czas inhalacji, badaną populację i projekt badania.

Nie należy przenosić wyników jednego protokołu inhalacji H₂ na inny tylko dlatego, że w obu zastosowano wodór molekularny.

Często zadawane pytania

Jak przygotowaliśmy zestawienie?

Korzystaliśmy przede wszystkim z recenzowanych publikacji indeksowanych w PubMed i dostępnych w PubMed Central. Rozróżniamy badania na ludziach od badań przedklinicznych i prac opartych na modelowaniu.

Zwracamy uwagę na skład gazu, przepływ lub stężenie, sposób podania, czas inhalacji, badaną populację i konstrukcję badania. Nie traktujemy pojedynczej publikacji jako dowodu dla wszystkich urządzeń ani nie przenosimy wyników jednego protokołu na inny.

Zestawienie ma charakter edukacyjny i może być aktualizowane wraz z pojawianiem się nowych badań. Pełny standard redakcyjny AURASANA opisuje te zasady szerzej.

Źródła naukowe

  1. Javorac D, i wsp. Short-term H₂ inhalation improves running performance and torso strength in healthy adults. Biology of Sport. 2019. doi:10.5114/biolsport.2019.88756. przejdź do badania →
  2. Cole AR, i wsp. Safety of Prolonged Inhalation of Hydrogen Gas in Air in Healthy Adults. Critical Care Explorations. 2021;3(10):e543. doi:10.1097/CCE.0000000000000543. przejdź do badania →
  3. Zheng ZG, i wsp. Hydrogen/oxygen therapy for the treatment of an acute exacerbation of chronic obstructive pulmonary disease. Respiratory Research. 2021;22:149. doi:10.1186/s12931-021-01740-w. przejdź do badania →
  4. Liu B, i wsp. The effect of a low dose hydrogen-oxygen mixture inhalation in midlife/older adults with hypertension. Frontiers in Pharmacology. 2022;13:1025487. doi:10.3389/fphar.2022.1025487. przejdź do badania →
  5. Tao G, i wsp. A randomized, placebo-controlled clinical trial of hydrogen/oxygen inhalation for non-alcoholic fatty liver disease. J Cell Mol Med. 2022;26(14):4113–4123. doi:10.1111/jcmm.17456. przejdź do badania →
  6. Rahman MH, i wsp. Effects of Hydrogen Gas Inhalation on Community-Dwelling Adults of Various Ages. Antioxidants. 2023;12(6):1241. PMID: 37371971. przejdź do badania →
  7. Chair M, i wsp. The impact of hydrogen inhalation therapy on blood reactive oxygen species levels. Free Radic Biol Med. 2024;222:601–606. doi:10.1016/j.freeradbiomed.2024.07.010. przejdź do badania →
  8. Grepl P, i wsp. Molecular hydrogen inhalation modulates resting metabolism in healthy females. Med Gas Res. 2025;15(3):367–373. PMID: 39923133. przejdź do badania →
  9. Effect of hydrogen-oxygen inhalation on sleep disorders and abnormal mood: a single-blind, randomized controlled trial. PMID: 40826930. przejdź do badania →
  10. Grepl P, i wsp. Sixty-minute inhalation of molecular hydrogen decreases blood oxygen saturation but does not alter autonomic cardiac regulation at rest in healthy females. 2026. doi:10.1139/cjpp-2025-0228. PMID: 41401441. przejdź do badania →
  11. Johnsen HM, Hiorth M, Klaveness J. Molecular Hydrogen Therapy – A Review on Clinical Studies and Outcomes. Molecules. 2023;28(23):7785. PMID: 38067515. przejdź do badania →

Artykuł ma charakter edukacyjny i informacyjny. Opisuje wyniki wybranych badań naukowych dotyczących wodoru molekularnego (H₂), które mogą różnić się metodologią, badaną populacją i sposobem podawania H₂. Przedstawione informacje nie stanowią porady medycznej ani indywidualnych zaleceń dotyczących stosowania H₂. Produkty AURASANA są przeznaczone do zastosowań wellness i nie są wyrobami medycznymi w rozumieniu Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 (MDR). Nie służą do diagnozowania, zapobiegania ani leczenia chorób i nie zastępują konsultacji lekarskiej ani leczenia zaleconego przez lekarza.

Gotowy do zakupu? Sprawdź nasze generatory

Od kompaktowego Aura450 do profesjonalnego Aura3000 — dobierz model do swoich potrzeb.

Asystent AURASANA

Wiedza · Nawigacja · Pytania

Znajdź artykuł, poznaj naukę o wodorze lub zapytaj o cokolwiek.

Szybkie pytania

Asystent AI może popełniać błędy. Ważne decyzje konsultuj z doradcą.